Geen kind is hetzelfde. Ik heb kinderen die niet in het reguliere plaatje passen altijd al in het bijzonder een warm hart toegedragen.Of het nou gaat om kinderen met een ontwikkelingsachterstand of kinderen met een ontwikkelingsvoorsprong. Hoe mooi is het om bij hun aan te sluiten en aan te sluiten bij hun ontwikkeling?

Ieder kind verdient het om het beste uit zichzelf te halen. Soms vraagt dat om iets extra’s vanuit hun omgeving. Extra uitleg bijvoorbeeld of juist extra uitdaging.

Helaas sluit ons onderwijs nog steeds niet goed aan bij al deze verschillende kinderen. Is het onmogelijk? Ik denk van niet, maar dan moet je wel een andere visie hebben. Ik ben zelf een groot voorstander van het Jenaplan-onderwijs, waar men projecten (de wereld om ons heen) ziet als de basis en waarbij de cognitieve vakken nodig zijn om de wereld om ons heen beter te leren begrijpen.

Door projectmatig onderwijs aan te bieden geloof ik er in dat je juist alle kinderen bereikt, ieder op zijn of haar eigen unieke manier. Moeten we de cognitieve vakken daardoor laten varen? Nee, juist niet! Ook die hebben we nodig om verder te komen in deze wereld. Maar laten daar vooral kijken wat het kind nodig heeft en niet wat men vindt dat moet gebeuren. Nog veel te vaak moeten kinderen zich aanpassen aan de norm, ipv te kijken naar wat het kind nodig heeft. Dit vraagt veel van een leerkracht, toch is het niet onmogelijk.

Op het moment dat wij onze inhoud zo aanbieden dat alle kinderen wat te leren hebben, zullen zij praktische en meta-vaardigheden ontwikkelen, die zij in hun verdere leven kunnen toepassen. Vaardigheden als zelfredzaamheid, doorzettingsvermogen, uitgestelde aandacht en tijdmanagement. Maar ook flexibiliteit, plannen en reflecteren. Om zo tot weerbare en tevreden mensen uit te groeien.